De 10-seconden boodschap tip van Dierbare Ontmoetingen voor een veiliger hond-kind situatie.

Waarom kan het zo moeilijk zijn om kinderen aan te sturen in het contact met je hond.

Met 2,7 miljoen kinderen in Nederland kom je kinderen letterlijk op iedere straathoek tegen.

En zoals kinderen zijn, zullen ze op alle mogelijke manieren proberen contact te krijgen met jouw hond.

Vaak is dit ontroerend en erg grappig. Want als een kind op een leuke manier met je hond omgaat kun je enorm genieten van allebei.

Maar het gaat ook wel eens anders.

Kinderen kunnen soms te wild, te enthousiast of te dwingend met je hond omgaan. Dat zijn van die momenten dat je helemaal niet geniet. Je verstijfd, je houdt je adem in en ondertussen hoop je dat het goed afloopt. 

Hieronder vind je enkele voorbeelden waarin jij je misschien herkent:

” Mijn neefje van 6 jaar, aait mijn hond op een manier die mijn hond echt niet fijn vindt. Ik heb hem al zo vaak gezegd dat hij dat niet moet doen, maar hij luistert niet. Ik laat het maar gebeuren, gelukkig komt hij niet zo vaak”: zegt Nicky

” In de straat woont een meisje en als ze mijn hond ziet, wil ze de hele tijd knuffelen met mijn hond. Ik merk dat ik tijdens het uitlaten haar huis vermijd, omdat ik het niet fijn vind. Maar het lukt me niet om haar te stoppen en ik wil ook niet die strenge mevrouw hoeven zijn: zegt Liselotte

” Als er vriendinnetjes van mijn dochter komen spelen, kruipen ze de hele tijd in de mand van onze Jack Russel en daar raak ik zelf gestrest van. Ik merk dat ik liever heb dat mijn dochter ergens anders gaat spelen: “vertelt Lisette”.

Maar waarom grijpen deze 3 eigenaren nu niet in naar het kind? En wat zijn daar de gevolgen van.

95% van alle eigenaren staan er met hun neus bovenop wanneer hun hond een kind bijt.

Je zult misschien verbaasd zijn als je dit leest, maar in 95% van alle keren dat een hond een kind bijt, staat een volwassene op nog geen meter afstand toe te kijken. (Bron: Robin Bennett)

Toen mijn eigen hond grommend uitviel naar mijn oppaskind stond ik er letterlijk naast. Ik had de stresssignalen gezien, ik voelde aan dat het mis ging en toch deed ik niets. Waarom niet?

Ik merk dat er 3 oorzaken zijn waarom hondeneigenaren te laat ingrijpen, helemaal niets doen óf het verkeerde doen.

Oorzaak 1. Niemand wil een zeur zijn.

” Mensen vinden mij overbezorgd als het gaat om mijn hond en kinderen”.

Niemand wil een zeur genoemd worden. En het is al helemaal niet leuk wanneer je vrienden of je familie je zo noemen. Maar wanneer jou dit  raakt, kan het zijn dat je niet meer zult ingrijpen als het echt nodig is.

Oorzaak 2. Vaak is het onduidelijk wie zich nu verantwoordelijk voelt voor het aansturen van het kind.

Ik krijg regelmatig van eigenaren te horen: ” Ouders moeten hun eigen kinderen maar aansturen als ze op mijn hond afgaan. Dat is toch niet mijn verantwoordelijkheid?”

Ik begrijp het als je dat zegt, maar ik ben het er niet mee eens.

Jij weet toch het allerbeste wat jouw hond nodig heeft?

Veel papa’s en mama’s hebben helemaal geen ervaring met honden. Waarom zou je dan juist nu je hond overlaten aan een ander die weinig kennis van honden heeft.

Ik probeer ouders altijd respectvol te betrekken in mijn uitleg. Veel ouders zijn daar blij mee, want ze willen hun kind wel aansturen in het contact met jouw hond, maar ze weten niet goed hoe.

Oorzaak 3. Veel eigenaren weten simpelweg niet wat ze aan moeten met een kind.

Ik merk op dat veel eigenaren het lastig vinden om kinderen aan te sturen. En met name de kinderen van andere ouders.

Doordat ze niet weten hoe én wat ze een kind moeten vertellen (en de ouder van het kind toekijkt) doen ze vaak helemaal niets en moet de hond het zelf oplossen.

Niet iedereen weet hoe je op een assertieve én toch kindvriendelijke manier een kind iets kunt uitleggen. 

Dan bestaat de valkuil dat je een ‘verbod’ legt op je hond.

‘Nee je mag mijn hond niet aaien, nee dat vind de hond niet leuk, laat de hond met rust, ga niet zo over hem heen hangen etc.’

Maar dat is helemaal niet leuk om dat te moeten zeggen. Niemand wil bekend staan in de straat als die ‘strenge hondenmevrouw’.

En je wil ook niet die oom zijn waar geen lol mee te beleven is omdat je de hele tijd je hond weghoudt bij je neefjes en nichtjes. Dan bestaat de kans dat je niets doet en je hond het zelf op moet lossen.

Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik vroeger ook zo’n lopend verbodsbord was naar kinderen. Nadat mijn hond een keer gromde naar mijn oppaskind, hield ik kinderen voortdurend op afstand.

“Nee je mag niet mijn hond aaien”: zei ik tegen kinderen uit de straat.

“Nee, je mag niet met de hond spelen en je mag hem ook niet uitlaten”: zei ik tegen kinderen van vrienden.

Er was geen discussie mogelijk. Het gebeurde gewoon niet.

Het paste helemaal niet bij mij, ik hou van kinderen, maar ik kende geen andere manier.

Kinderen vonden me streng of bleven maar vragen of ze toch iets met mijn hond mochten doen. Ik werd er gek van.

Door het verbod op mijn hond was mijn hond alleen maar aantrekkelijker geworden.

Verbied een kind het contact met je hond en het kind zal alles in het werk stellen om toch je hond op te zoeken. Kinderen zijn daarin expert!

Ik realiseerde me dat het anders moest. Ik wilde een kind afremmen in druk en onstuimig gedrag, maar ik wilde wel dat ze veilig en leuk met mijn hond om zouden gaan.

En zo ontwikkelde ik de 10-secondenboodschap die ik in verschillende situaties kon gebruiken.

De 10-secondenboodschap is een verbale boodschap naar het kind waarin je direct het gedrag stopt wat je niet wil, om vervolgens te focussen op wat je WEL wil.

Ik leg het je uit a.d.h.v. een voorbeeld.

Je wandelt met je hond over straat en een kind komt op je af rennen.

“Ooh, die ziet er lief uit, mag ik hem aaien?”: vraagt het kind

“Nee, dat mag niet’: antwoord jij omdat je weet dat je hond hier onrustig van wordt.

Om direct daarna tegen het kind te zeggen:

“Maar… je mag WEL raden of mijn hond een jongen of een meisje is?”

Grote kans dat het kind blij verrast is met deze vraag en zijn best wil doen om het goede antwoord te geven.

Wat doet bijna ieder kind wanneer hij deze vraag krijgt?

1. Je zult merken dat het kind een stapje naar achteren zet, zodat hij de hond beter kan bekijken.

Dat vind je hond fijn, want zo ontstaat er meer afstand.

2. Wat ook veel kinderen doen is dat ze niet langer de hond in de ogen staren, maar hun blik verleggen naar het ‘kruis’ van de hond om te zien of daar iets hangt.

Voor je hond erg prettig wanneer het kind dat doet, omdat het staren in de ogen nu stopt.

3. Doordat het kind even de tijd neemt om je hond te bekijken, krijgt jouw hond even de tijd om te wennen aan het kind.

En wat misschien nog wel belangrijker is, jij krijgt ook even de tijd om te wennen aan het kind.

Vervolgens kun je de tijd nemen om aan het kind uit te leggen waarom jouw hond liever niet geaaid wordt zodat het kind jouw ‘Nee dat mag niet’ begrijpt. 

Een goede 10-secondenboodschap bestaat uit de volgende stappen:

  • Vertel kinderen altijd eerst wat ze NIET mogen doen om ze direct daarna uit te leggen wat ze WEL mogen doen.
  • Hou het kort en bondig (max. 10 seconden).
  • Richt altijd de expliciete aandacht op wat wel mag!
  • Verzin altijd iets wat wel mag, hoe klein of simpel het ook is.

De 10-seconden boodschap is in veel situaties toepasbaar.

Stel je voor dat je kleinzoon achter je de hond aanrent en je wil dat niet, zeg dan:

Ik wil niet dat je achter de hond aanrent, maar je mag wel:

  • een renspelletje met mij doen
  • verstoppertje spelen
  • voertjes verstoppen
  • bovenop deze kist klimmen
  • etc.

Doordat het kind een alternatief krijgt is de kans vele malen groter dat een kind zijn gedrag aanpast.

Het maakt niet uit wat je verzint, zolang het maar leuk en veilig is!

Wat word jouw 10-secondenboodschap?

Schrijf nu zelf eens een 10-seconden boodschap op en oefen dit de eerstvolgende keer dat een kind jou een vraag stelt. Kijk en luister hoe het kind reageert.

In het begin voelt het misschien onwennig en gek, maar hoe vaker je jouw 10-seconden boodschap toepast hoe leuker het wordt.

En voor je het weet hebben jij en je hond je alleen nog maar hele leuke ontmoetingen met kinderen.

Veel succes én plezier met het oefenen.

Dierbare groet

Cindy 

Bronvermelding

*NJI 2017

Ben je werkzaam als hondenprofessional en wil je ook bijtincidenten naar kinderen voorkomen?
Kom dan ook naar de HOND-KIND-MANIFESTATIE op donderdag 28 juni.

Voor meer info en tickets klik op de button.

meer info