Word je boos op een kind óf zorg je ervoor dat zij iets leert over honden?

Word je boos op een kind óf zorg je ervoor dat zij iets leert over honden?

Wat zou jij doen als je ziet dat een kind een hond pijn doet of een kleine pup bang maakt?

Als hondenprofessional maak je deze situaties misschien wel eens mee.

Het kan je raken of het kan je boos maken en dat begrijp ik. Ik maakte het onlangs ook weer eens mee, maar het is me toen gelukt om net even iets anders te reageren.

Lees even mijn verhaal of bekijk de video:

Kind blij, maar de pup bang…

Laatst stond ik op het schoolplein te wachten op mijn oppaskinderen. De bel ging, kinderen rennen de deur uit en ik zie dat een kind naar haar moeder rent, die staat te wachten op haar kind met een Maltezer pup op haar armen.

Kind blij, rent naar moeder pakt de pup uit haar handen en rent ermee weg met een zwerm kinderen eromheen. Met de pup op de schommel en de wip en hup door naar een klimrek. Een te hoog klimrek.

De kinderen staan te klappen en te joelen om de pup aan te moedigen van het rek af te springen. Maar hij is bang en kan dit nog niet.
Ik sta dit aan te kijken en hoop dat de moeder in actie komt om hier iets van te vinden. Maar moeder staat verliefd te kijken naar haar kind en de pup. Door de hartjes in haar ogen ziet zij alleen maar een mooi moment tussen haar pup en haar kind. Ik begrijp dat moeder de situatie anders inschat dan ik.

Nu heb ik in zo’n situatie 2 opties. Ik kan boos worden en op hoge poten naar de moeder toegaan óf ik marcheer naar de kinderen en zeg hen dat ze onmiddellijk de pup op de grond moeten zetten.

Maar als ik dat doen, dan zal dat er alleen maar voor zorgen dat moeder en kind schrikken van mij en het leereffect nihil is.

Dus ik ben naar de kinderen toegelopen en heb ze een simpele vraag gesteld.
Door het stellen van een vraag wordt het kinderbrein aangezet en moeten ze nadenken.

Waardoor het volume van de kinderstemmen en de snelle bewegingen milder worden.
Ik heb ze gecomplimenteerd met het goede antwoord op mijn vraag, ik geef positieve aandacht en er ontstaat samenwerking.

Daarna ben in natuurlijk wel duidelijk dat het onveilig is voor de pup en ik zeg:

“Wat goed dat jullie de pup aan het trainen zijn in het springen van dingen, maar ik zie dat de pup bang is.

Kunnen jullie ervoor zorgen dat de pup van iets lagers kan afspringen waardoor het wat makkelijker is?”.

Ik zeg dus niets negatiefs en vraag hen om een alternatief te verzinnen. En dat deden ze gelijk!

Binnen 3 seconden was de pup van het klimrek en hadden ze verzonnen om de pup van een stoeprandje te laten springen en daarna van een klein bankje, wat de pup wel makkelijk kon.

Pick your battles

Ik overwoog om nog even naar de moeder toe te lopen, maar op dat moment waren mijn oppaskinderen inmiddels ook buiten en was het druk op het schoolplein. Het was niet het juiste moment om met moeder in gesprek te gaan.

Daarom heb ik me omgedraaid en vriendelijk gezwaaid naar haar en het daarbij gelaten.
Ik kan niet de hele wereld niet redden. Maar ik had mijn steentje bijgedragen. De kinderen waren blij want ze konden iets met de energie en de liefde die ze hadden voor de pup en de pup was veilig.

Pick your battles is daarin misschien wel mijn belangrijkste advies voor jou.

Kom je in een situatie terecht waarbij je maar een deel van het probleem kunt oplossen? Pick yourbattles. Je kunt misschien niet structureel het probleem oplossen, maar dat is altijd beter dan niets doen.

Als jij een dezer dagen ook zo’n soort situatie tegenkomt, wil ik je vragen om te proberen om je geraaktheid terzijde te zetten en aansluiting te vinden bij het kind.

Veel plezier.